Bana beğendiğiniz şiirleri yazarları ile birlikte atabilir misiniz?
(Source: grievren, via beyazbalik)
Belki yağmur yağmıyordu,belki kimse sokak lambasında dans etmedi.Belki kimse bizi ve mutluluğumu görmedi ama yanaklar yumuşacıktı.
Sıradan bir akşamı hareketlendirmek için “Uyanık mısın?” mesajı yeter.Bir insan vardır. Ne olursa olsun unutulmayacak.En küçük bir şeyde aklınıza geliveren.Artık geçmişte kalmış ama terk edilememiş biri.Eskimeye yüz tutmuş sayfaların sahibidir.
Öyle bir noktaya gelmişiz ki iki arkadaş gibi konuşmayı bir türlü beceremiyoruz.Nasıl olur nerden olur da eski konuları açarım,karşıdakini üzerim diye tetiktesiniz.Yaralar açılıyor.Herkes içindekini döküveriyor ortaya,herkesin kendine göre doğruları var.Kimsenin hiçbir şekilde unutamayacağı,kalp kıracağı cümleler.
Sonraki bölümde sakinleşiyor her iki tarafta ve telefon çalıyor.Telefonla konuşmayı hiç sevmeyen biri bile açar o telefonu.”Sesini duymak gerçekten güzel.” cümlesi her şeye değer.Şımarmaya da yeter,sevinmeye de,hüzünlenmeye de.İnsan ne kadar garip bir varlık ki aynı anda birden fazla duyguyu hissedebiliyor.
Konuşma eğlenceli,bol kahkahalı.Ayrı kalınan zamanlara inat açığı kapatma çabaları.Tahminler,hisler,biraz da gülücük ve “Aslında biz çok benziyoruz.” cümlesi.Biraz daha eskiye gidip şunları konuşuyoruz. “Sen söylemeden ben seni anlardım,sen sormadan ben cevaplardım.” ve gülücüklerim.Haklılığı.1.5yıl geçmesine rağmen hala kırgınlığımı hangi kelimeler açıklayabiliyor? Ya da bu durumun bir ismi var mı? Ben şimdi ne söylesem anlar ki beni? Nasıl korkuyoruz ikimizde karşıdaki duygularımızla ve söylediklerimizle dalga geçer diye.Belki de kaç insan bu düşünceler yüzünden söyleyemiyor istediği şeyi.
Büyük finalde “Sana uzun zamandır teşekkür etmek istiyorum.” var.Nedeni güzel,unutulmayacak.”Sen yazmamı sağladın.” diyor. “Artık hep yazıyorum,ve okumanı çok isterim.”
“Düz yazılar da var ama bazen gerçekten hissettiğim şeyleri anlatamıyorum.”diyor. “Ben anlarım.” diyorum.Evet sen anlarsın diyor.1 ay sonra ikimizinde kursu bitince görüşmeyi planlıyoruz.
Bir telefon düzenimi alt üst ediveriyor.Bir telefon her şeyi başa sarıyor.Bir telefon yeni umutlar veriyor.O telefon kapanıveriyor.
Anonymous asked: ece çoluk çocuk diye bir kitap varya onu okudun mu? okuduysan tavsiye eder misin?
Ben yarısını okudum,beni pek sarmadı. Kitap biyografi seklinde. Beğenen de cok beğeniyor.